Zanim na dobre rzucimy się w wir świątecznych przygotowań, przeniesiemy się do barwnej krainy świętych krów, Kriszny i buddyzmu. Odkąd na naszym blogu pojawił się przepis na koftę indyjską, mieliśmy ochotę bliżej przyjrzeć się jednej z najpopularniejszych kuchni na świecie. Różnorodność smaków i stosowanych składników sprawia, że niemal każdy z nas może w niej znaleźć coś dla siebie. Indie były i nadal są zamieszkiwane przez ludzi różnych narodowości, a biorąc pod uwagę ich liczebność na poziomie ponad 1 mld, powstanie jednolitej gamy przepisów graniczyłoby z cudem. Duży wpływ na różnorodność miało także umiejscowienie kraju w kilku różnych strefach klimatycznych.

Historia kuchni hinduskiej sięga bardzo starej tradycji Ayurwedy., często pojmowanej jako zbiór filozoficzno-medycznych zasad odżywiania i pewnego podejścia do życia. Starożytni mieszkańcy Niziny Gangesu wierzyli, że tak samo jak złe emocje mogą zaburzać trawienie, podobnie złe trawienie może odbić się negatywnie na ludzkich uczuciach. Dzięki konkretnym składnikom udało im się stworzyć bogaty wachlarz niskotłuszczowych i zdrowych potraw. Już 3000 lat przed naszą erą na obszarze dzisiejszych Indii uprawiano powszechnie znane i na co dzień przez nas wykorzystywane przyprawy, takie jak szafran, kardamon, papryczki chili czy kurkuma. Społeczeństwo podzielone było na kasty, co spowodowało rozwarstwienie nie tylko pod względem materialnym, ale również obyczajowym. Wegetarianizm zyskał sobie zwolenników głównie wśród niższych warstw społecznych oraz zwolenników tzw. doktryny Ahinsa, zabraniającej zadawania bólu wszelkim istotom żywym (według niektórych wierzeń również roślinom oraz Ziemi). W północnej części Indii popularność zyskały potrawy z baraniny i jagnięciny, co może wskazywać na duży wpływ religii i tradycji islamskiej. Prawdopodobnie Francuzi i Portugalczycy wprowadzili do kuchni hinduskiej akcenty europejskie, takie jak ziemniaki oraz dania z wieprzowiny. Brytyjczycy rozwinęli natomiast zwyczaj picia herbaty. Jak doskonale wiemy, hinduistów obowiązuje bezwzględny zakaz spożywania wołowiny. Nie istniał on jednak od zawsze. Upowszechnił się w wyniku znacznego spadku populacji krów i obowiązuje do dziś. Jedynie bramini, czyli zajmujący miejsca w najwyższej kaście kapłani, mieli przywilej spożywania mięsa wołowego.

Do najpopularniejszych indyjskich przypraw na całym świecie należą masala oraz curry. O ile z tą drugą mamy zapewne do czynienia stosunkowo często, pierwsza może być stworzona z różnych składników. Teoretycznie każda rodzina może posiadać własny przepis na nią. W Indiach obiady składają się z kilku dań. „Ucztę” zaczynamy od przekąski, np. samosów z warzywami, czyli trójkątnych pierożków smażonych w głębokim oleju. Za nadzienie służą w tym przypadku ostro przyprawione warzywa. Popularne są także warzywa marynowane oraz różnego rodzaju pieczywo, jak np. delikatny, puszysty chlebek chapati. Podawany z ziemniaczanym curry podobno smakuje nieziemsko. Pieczone dodatki są na tyle powszechne, że mieszkańcy używają ich zamiast sztućców, maczając w różnych sosach bądź zagarniając resztki. Na południu funkcję chleba pełnią liście bananowca. Nie sposób nie wspomnieć o potrawach tandoori. Charakterystyczny, nieco wędzony posmak zawdzięczają one wypiekaniu w specjalnych glinianych piecach. Mięso przed pieczeniem marynowane jest w jogurcie oraz posypywane chili bądź szafranem. Dzięki krótkiemu czasowi pieczenia pozostaje ono miękkie. Może przed włożeniem do pieca nie wygląda zbyt zachęcająco, ale po zakończeniu wszystkich niezbędnych przygotowań możemy się cieszyć naprawdę wyjątkowym smakiem i bogatym aromatem. Podobnie jak my, Hindusi po skończonym posiłku jedzą słodycze bądź relaksują się przy aromatycznej herbacie. Ze wspomnianych słodkości popularna jest halawa, czyli odpowiednio przyprawiona kasza manna z bananem i rodzynkami. 

Jeżeli znacie lub przyrządzaliście ciekawe potrawy z kuchni indyjskiej, zapraszamy do dyskusji w komentarzach. W tym tygodniu również coś ciekawego umieścimy. Na razie jeszcze nad tym pracujemy :).

Dziś dla odmiany opowiemy co nieco o kuchni, która w naszym kraju zdobywa coraz większą popularność. Co prawda pierwsze zetknięcie z nią może być dla przeciętnego Europejczyka szokujące, jednak coraz więcej osób chce poszerzać swoje horyzonty kulinarne. Mowa o kuchni japońskiej.

Podczas, gdy w naszym rodzimym jadłospisie całą niemal uwagę skupiamy na smaku, dalekowschodni wyspiarze dużą rolę przypisują estetyce potraw. Pierwsze zetknięcie Europejczyka z kuchnią japońską może być dla wielu szokujące. Na początku podchodzimy do niej ostrożnie, później jednak stajemy się coraz ciekawsi, aż w końcu jesteśmy zdolni ją zaakceptować. Intryguje nas złożoność smaku połączona z bogatą ornamentyką. Warzywa są rzeźbione tak precyzyjnie, że dopiero po bliższym przyjrzeniu się im możemy zdecydowanie stwierdzić, z jakim produktem mamy do czynienia. Całość jest skomplikowaną, lecz przemyślaną kompozycją.

Japończycy używają przede wszystkim produktów świeżych. Nie są przyzwyczajeni do ich magazynowania, tak jak to ma miejsce w przypadku przeciętnego mieszkańca Europy. Przyprawy? Nie są specjalnie lubiane. Istotne jest zachowanie czystego smaku potrawy. Najczęściej jedzone są ryby i wszelkiego rodzaju owoce morza. Tradycyjna kuchnia do dziś nie została wyparta przez przysmaki znane na całym świecie.

Wykorzystując niewielką gamę produktów mieszkańcy Japonii stworzyli szeroki wachlarz potraw. Do jednej z głównych specjalności należy sashimi, czyli surowa ryba pokrojona w paski i podawana jako zakąska przed ciepłym daniem. Równie popularnym daniem jest światowa wizytówka Japonii, czyli sushi. Gotowany ryż z dodatkiem octu, ukształtowany w dowolną formę, kawałkiem surowej ryby, jest najbardziej rozpoznawalną potrawą Kraju Kwitnącej Wiśni.

Japończycy lubią pielęgnować więzi rodzinne. Jednym z przejawów takiego stanu rzeczy jest przygotowywanie potraw na stole i spożywanie ich z jednego, wspólnego naczynia. Na rodzinnych stołach nie goszczą noże, zatem potrawy muszą być podzielone na mniejsze kawałki. Poprawne jest zarówno jedzenie pałeczkami, jak i palcami. Ważniejszy od wspólnego radowania się smakiem potraw jest sam proces ich przygotowywania. Każdy kęs ozdabia się fragmentami owoców lub warzyw. W Japonii można usłyszeć związany z tym dowcip. „Jaka jest różnica między Chińczykiem i Japończykiem? Gdy Chińczyk widzi coś, co się rusza i rośnie, zastanawia się jak to zjeść. Japończyk zastanawia się, jak to zjeść pięknie.”.

Typowy japoński posiłek nazywany jest ichiju-sansai, co oznacza ryż i trzy przekąski. Miska ryżu oraz miska zupy stanowią w tym przypadku elementy obowiązkowe. Pozostałe trzy dania należą do zupełnie innych grup, wśród których wyróżnia się m. in. takie jak:

yakimono – dania z ryb, owoców morza, mięsa i drobiu, pieczone na ruszcie lub podgrzewanym węglem drzewnym grillu;
agemono – dania smażone lub frytowane w głębokim oleju, np. tempura;
tsukemono – japońskie pikle czyli warzywa marynowane lub poddane fermentacji mlekowej w celu ich dłuższego przechowywania;
sunomono – sałatki przyrządzane z warzyw, ryb i owoców morza;

Japończycy są wybredni także w stosunku do gatunków ryżu. Jedzą tylko ryż produkowany w ich ojczystym kraju. Przed podaniem jest starannie opłukiwany, namaczany przez czas od ok. 30 minut do dwóch godzin, a następnie gotowany nieco dłużej niż ryż dostępny w naszych sklepach.